Edda: Wat hest du daar denn?

Heino: Wat ick daar heff? Verrad ick nich!

Edda: Och Heino.

Heino: Du büst aber nieschierig.

Edda: Bün ick nich. Ick will bloots sehn, wat Du daar in de Hannen hest.

Heino: Dat is noch nix, dat mutt erst noch wat warrn.

Edda: Un wat warrt dat denn?

Heino: Överraschung!

Sprecher: Da haben wir sie. Alle: Zuerst Heino und Edda Kastendiek und die wichtigsten Hilfszeitwörter sein, haben, werden.

Heino: Ick bün, du büst un Edda is,

Edda: Ick heff, du hest un Heino hett,

Sprecher: Ick warr, du warrst, Heino warrt, Edda warrt ok un wi warrd all nieschierig, wat Heino in de Hannen hett.

Edda: Och Heino, heff di doch nich so.

Heino: Heff di man nich so, sä de Buur, do keddel he sien Fru mit de Meßfork. Edda: Do di man nich so dick, ick kaam daar noch achter. (Türenknallen — Edda raus)

Sprecher: Haben ist also nicht nur besitzen, das Wort hat viele Bedeutungen. Und Edda hat in ihrer Wut ein weiteres Hilfszeitwort aufgebracht: doon.

Heino: Politik, sä de Buur, is anners seggen as doon. Un Edda deit, wat se will. Dat is Familijenpolitik. (Türenklappen — Edda rein)

Edda: Un wat deist du?

Heino: Ick do nu mien Hannen up, un vörher deist du diene Ogen dicht.

Edda: Ick do allens, wat du seggst, mien leeve Heino. (Türenklappen — Heino raus)

Sprecher: Ick do, du deist, Edda deit, wat se will un Heino deit sick dick. (Türenklappen — Heino rein)

Heino: Wat do ick?

Edda: De Hannen up, un dat up de Stee. Anners gifft dat hier ‘n Mallör.

Heino: Wenn’t Mallör wesen schall, denn kannst di woll ‘n Finger in de Nääs afbreken.

Edda: Nääs? Ick rüük wat.

Heino: Den Braden, ja. Kann angahn. Dit wull ick di to’n Hochtietsdag mitbringen.

Edda: Parfüm? Vun Chanel! Heino!

Heino: Aber ick wull dat doch noch in Poppeer inwickeln.

Sprecher: To laat. Deit nich mehr nödig. In dem Papier gucken wir später nach den verschiedenen Formen von sein, haben und werden: All sünd tofreden, all hebbt se ehren Willen kregen, un wi doot, as harrn wi nix höört.

©radiobremen